Olmak istediğim yer ve olduğum yer arasında bulunan uçurum ne kadar da büyüdü son zamanlarda. Yoksa ben mi daha iyi görmeye başladım? Peki neden bu kadar uzaklaştım kendimden? Neden bu kadar uzaklaştık kendilerimizden? Toplumun bize biçtiği rollerden ötürü sanırım. Çevremiz,ailemiz,toplum her biri ayrı ayrı bir misyon yüklemeye başladı çocukluğumuzdan itibaren. En basitinden ailemiz evden çıkarken; öğretmen şöyle derse böyle de. arkadaşın şöyle derse böyle karşılık ver gibisinden sözlerle büyüttü bizleri. Bu küçücük çocuklara misyon yüklemek değil de neydi? Evet güçlü çocuklardık taşıdık tüm bu yükleri. Fakat büyüdüğümüzde daha çok şey istemeye başladılar.Ve sadece çevre, aile değil bu kez daha güçlüler, devlet baba, medya, siyasi ideolijilerin bekçileri, hepsi birden bir misyon yüklemeye çalışıyorlardı bu kez. Önce eğitim sisteminde başlıyor bu, sonra evde tv başında sonra üniversiteye gidince okulda farklı farklı görüşler derken, aslında hayatımızda bir planımız bir hedefimiz olmadığını anlıyor ve buralara koşuyoruz. Sosyal medyadan küfretmeye başlıyoruz. Tam olgunlaşmaya başladığımızda da mezun olmaya başladığımız okulun aslında bizim istemediğimiz bir bölüm olduğunu anlıyoruz. Hatta aslında okumayı dahi istemediğimizi farkediyoruz. Umutsuzluk içinde beklemeye, uzanacak bir elin geleceğini umut etmeye başlıyoruz.Evet işin asıl acıtan yanı da bu umut ettiğimiz şeyleri umutsuzluk içinde beklemeye başlıyoruz.
Peki nedir bu işin çözümü? Nedir bizi kurtaracak olan? Biz çoktan kaybedilmiş olanlar mı olduk yoksa hala kazanılabilir miyiz? Tüm bu sorularımıza cevap verecek olanlar da bize biraz da olsa gerçeklerden bahseden insanlardır. Okudukları kitapları okumamızı tavsiye edecek, izlediği filmleri izlememizi tavsiye edecek, görüşlerini savunmamıza gerek olmadığını ifade edip kendi görüşlerimize sahip olmamız için bize yol gösterecek insanlar lazım.Var mı böyle insanlar? Evet var. Burada yazmamızı özendiren, fikrimizi ifade etmeye sevkeden insanlar bu insanlardır. Onun sayesinde yazmaya karar verdim. Kendi planlarımı yapmaya karar verdim. Aslında sahip olduğum planların hepsinin başkalarının bana yüklediği misyonlar olduğunu farketmemi sağladı.Aslında bir baykuş gibi ağacın en görünmeyen tarafından avazı çıktığı kadar bize bağıranlar var. Bakıp göremezsiniz baykuşu çoğu zaman ama nerdeyse her yerde sesi vardır. Teşekkürler baykuş.
